Not:Wattpad`te 195k okunması olan kurgumu buraya da düzenli bir şekilde yüklüyorum. Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."

Aynı mahallede iki genç birbirine aşık mı olur düşman mı?

Yakınlık fazlaydı. Yutkundu, boğazı düğüm düğüm olmuştu çünkü. Duvar ile Koray arasında sıkışıp kalmıştı Eflin. Kaçacak başka yeri kalmamıştı. Gözleri gözlerine yerleşmişti. " Koray, yapma. " Diye bilmişti sadece. Gitmek istiyordu, bu acıyı kalbinden çekip sökmek atıp istiyordu. " Bize bir şans veremez misin?. " Sevdiği adamın sesinde ki kırgınlığı ve o çaresizliği üflenmişti yanağına bir rüzgarın fısıltısı gibi. " Sen o şansı kaybettin. " Yanağına dokunulan o hafif kirli sakalların diken gibi batışını hissetmişti. " Ben seni çok özledim. " Deyişiyle, yüzünde ki gergin ifadeyle bakmıştı sevdiği adama. Evet, ona kırgındı, kızgındı, öfkeliydi. Sonrasın da, dudaklarına kayan bakışların, üzerin de hissetti baskıyla ellerinin hava da kalmasının ardından, adamın ensesine dolamıştı. Sadece adama sarılmış, karşılık vermeden öylece ne yapacağını bilemeden duruyordu. Eflin Çakır & Koray Soyhan Karadeniz`de geçen bir kurgudur.

"Palandöken’in karı kadar beyaz, Erzurum’un ayazı kadar keskin bir aşkın ve yarım kalmış bir ağıdın hikayesi..." Yüzbaşı Fırat Karadağ, kalbinde bir patlamanın enkazını taşıyan, ruhu barut kokusuna bulanmış bir askerdir. Geçmişte kaybettiği sevdasının yasını bir zırh gibi kuşanmış, sevmeyi de sevilmeyi de kendine yasaklamıştır. Görev için gittiği Erzurum’un o uçsuz bucaksız beyazlığında, tek bir nota her şeyi değiştirecektir. Suna, mısır püskülü sarısı saçları ve Erzurum’un göğü kadar mavi gözleriyle, bir köy okulunun soğuk duvarları arasında çiçek açmaya çalışan bir öğretmendir. Annesizliğin boşluğunu babaannesinin sevgisizliğiyle doldurmuş, babasının sert duvarları arasında kendi sesini yitirmiştir. Ta ki o türkü, karlı bir akşamda bir askerin dudaklarından dökülene kadar... "Erzurum çarşı pazar... İçinde bir kız gezer..." Bir tarafta görevine yeminli, ölümü göze almış bir komutan; diğer tarafta kendi evinde esir, kalbiyle direnen bir kadın. Geçmişin kanlı gölgeleri ve bugünün imkansızlıkları arasında kurulan bu köprü, ya onları kurtaracak ya da bir türkü olup dillerde dolanacaktır. Suna, Fırat’ın en büyük sınavı; Fırat ise Suna’nın tek sığınağıdır. Ancak kaderin de bir ritmi vardır ve bazı aşklar, sadece en hüzünlü türkülerle anlatılabilir. Söz verildi, yeminler edildi... Ama dünya malı satılır, peki ya bu sevda?

Bir yanda Gölge Timi’nin sert ve soğukkanlı komutanı Emir Baran Yılmaz, diğer yanda idealleriyle bir köye atanmış genç öğretmen Reva Karaca. Biri karanlıkla yaşamayı öğrenmiş, diğeri ışığa inanmış. Kader, onları aynı yolda buluşturduğunda; görevle sevda, emirle kalp arasında ince bir çizgi kalır. Ve bazen, en karanlık gecede bile bir umut yanar…

Bir günlük ömrü olur derlerdi kelebek için belki kelebeğin ömrü bu sefer daha uzundur kim bilir ?

" Sen bana inanmamayu seçtun. " Fadime Koçari & İso Furtuna

Annesini doğarken kaybetmiş bir kızı hayat güzellikler sunar mıydı? Canından çok sevdiği Ayşe’sini Abisinin karısı olarak görmeye dayanır mıydı Murat ? Gelin hep beraber Murat ve gül ayşenin hikayesini okuyalım ve yaşayalım 🌸

İnsanlar ölümle hayatın bittiğini düşünür. Öyledir de zaten. Fakat hesaba katmadıkları şey ölümün geride kalanlara bıraktıklarıdır. Ben ailemin sırlarıyla baş başa kaldım. Hayat suratıma öyle sırlar çarptı ki gerçeklerim yalan, hayatım tepe taklak oldu. Ben Firuze Soykan. Küllerinden doğacak olan. Ölüme meydan okuyan.

Ayağıma bakıyordu,kafamı eğip baktığı yere bakınca,dövmeme baktığını anladım. “Bi anlamı varmı serçe’nin” dedi. O an istemsizce gözlerim doldu ve boğazım düğümlendi. Derin bir nefes alıp, “Beni simgeliyor..” dedim gözyaşlarım eşliğinde…

Gerçek ailem kurgularını hep iyi kızdan okuduk değil mi? Gel bu sefer kötü sandığımız o kızdan okuyalım, Simay Naz kötü sandığımız o kızlardan birisi.

İki düşman aşiret doğan aşk hikayesi

"Buğra sabrımı taşırma benim!" "Taşarsa ne olur? Bu tehditkâr hallerin sıradan bir kız için öyle mi? Hakan kendine gel kardeşim. Sana göre mi o kız? Bu kız Camiden çıkmıyor, sen ise bardan çıkmıyorsun. Bu kız hiçbir yabancı erkeğin gözlerine bile bakmıyor, sen daldan dala konuyorsun. Bu kızın elinden Kur`an-ı Kerim düşmüyor, senin elinden içki kadehi... O kadar çok ortak yönünüz var ki sayayım mı daha?" ** Gülsima eğik başını birden kaldırarak gülümsedi. Buğulu gözleri gülüşüyle birlikte ışıl ışıl oldu. Şaşkınlığın ve sevincin verdiği değişik bir ifade vardı yüzünde. "Camiye mi gidiyorsun? Namaz kılmaya mı başladın sen?" ** "Bu asansörden mi çıkıyorum katlara? Kaçıncı katta Hakan`ın odası?" dedi sevinçle. Hakan`ı görme ümidi kalbini öyle çok heyecanlandırmıştı ki yerinde duramıyordu. Onu görmek ve ona bir bebekleri olacağının müjdesini vermek için adeta can atıyordu. "Ne diyorsunuz siz hanımefendi? Hiçbir yere gitmiyorsunuz. Hakan Bey sizinle görüşmek istemiyor. Ve sizi derhal şirketten kovmamı emrettiler..."

Gökyüzünün en büyük çelişkisi… Bir yanda, karanlıktan korkan ama ışık saçmaya mecbur hisseden Güneş; geçmişin gölgelerinden kaçarken, parladıkça kendi yarasını gizlemeye çalışan. Diğer yanda, ışığını kaybetmiş Ay; yüklerin ağırlığı altında gençliğini tüketmiş, sessiz gecelerde yalnızca başkalarının varlığıyla parlayabilen. Biri ışığını kaybetmenin acısıyla boğuşurken, diğeri ışığının yükünü taşımaktan yorulmuştu. İki yaralı kalp, iki farklı yol… Biri güçlü görünmek için ışığını zorla yayar, diğeri hayata küsmüşçesine kendi karanlığına saklanır. Ama aynı gökyüzünün mahkûmları olarak, aynı hikâyede buluşmaktan kaçamazlar. Çünkü bazı yollar, ne kadar farklı görünse de aynı noktada kesişmeye mahkûmdur. Kader, bazen en sert fırtınaları aynı gökyüzünde toplar; bazen de iki uzak ışığı, tek bir çizgide karşı karşıya getirir. Ve işte o anda, gölge ile ışığın sınırı silinir, hangi tarafın diğerini aydınlattığı belirsizleşir. Birbirlerine benzemeyen ama birbirlerinin eksikliğini taşıyan bu iki ruh, aynı sorunun cevabını ararken kendilerini hiç beklemedikleri bir yolculuğun içinde bulurlar: Karanlıkla yüzleşmek mi daha zordur, yoksa ışığı taşımak mı? Ve gökyüzünde ayrı duran bu iki ışık, yeryüzünde birbirinin eksikliğini tamamlamaya başlar. Ama bu tamamlanış, bir iyileşme mi getirecektir, yoksa yeni yaralar mı açacaktır? Çünkü cevaplanması gereken bir çok soru vardır: Ay mı Güneş’ten güç alır, yoksa Güneş mi Ay’ın saklı kalan karanlığını aydınlatır? Ya biri ışığını kaybederken diğeri kendi ışığından korkuyorsa… O zaman gerçek aydınlık nerede saklıdır? -İTHAFTIR- "Ne gündüzdün, ne gece. Ne tamamen vardın, ne de yok. Ama kalbimin en sessiz yerinde hep sen vardın. Seni hiç tanımadan tanıdım, görmeden bildim. Bu kitabı, bir rüya kadar gerçek, bir dua kadar saf olan o hissin sahibine armağan ediyorum..."

Tarihi bir şehirde, Hatay`ın eşsiz sokaklarında yaşanan aşklar, kurulan dostluklar ve kaybolan yıllar... Herkesin taşıdığı bir Hatıra vardı kalbinde. Sarp`ın Hatıra`sı da ölümsüz aşkı Feyza`ydı. Öyle bir aşktı ki bu, geçip giden yıllara inat misliyle katlanmış, hasretle harmanlanmıştı. Kader ise ayrılığı değil, kavuşmaların belki de en güzeli yazmıştı onlara.

Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

Hafsa Tunguzun hayatı ilginizi çekecektir

Biliyordum… ölmediğini biliyordum.

Yardım etmek istemişti sadece sonucunun böyle olacağını bilse bile yine yapardı. Karanlıktan korkan birini karanlığa hapsetmişlerdi, korkmuştu ama mücadele etmişti. Başarıp başaramadığını henüz kendi bile bilmiyordu. O gün bir kız çocuğunu kurtarmıştı ama kendi içindeki çocuğu öldürmüştü... Ölmemişti ama artık yaşamıyordu da. "Bazı acılar sessizdir, ölüm gibi..."

Bazı aşklar vardır kavuşması mahşere kalan belki de yapılan dualar kabul olur da bu Dünya `da kavuşmak nasip olur....

"Ve sen; aşka olan inancını kaybetmiş bu kıza, gerçek aşkı öğrettin." Aşklarım bu benim ilk kitabım uzun süredir düşündüğüm bir kurguydu lütfen bir şans verir misiniz?

Bazı aşkların başı mutluluk, sonu ise yalnızca acıdır. Bizi ayıran sınırlar çizgilerle değil, silahların gölgesiyle çizildi. O, vatanı için savaşan bir askerdi; ben, karşı tarafın kılıcıyla yürüyen bir düşman… Ama kalplerimiz, cephelerin ötesinde buluşmuştu. Gizli umutlarımız vardı; birbirimize dokunamadan büyüyen bir sevda. Savaş, aşkı sınadı ve bizi kaçınılmaz sona sürükledi. O gün, sırtını bana döndüğünde… tek seçenek kalmıştı: ihanetle yüzleşmek. Tetiğe bastığında ikimiz de düştük. Kan, toprakla buluştu; gözyaşları sessiz kaldı. Ne kazanan vardı, ne de affedilen. Sadece iki yorgun kalp… Ve bir tek gerçek kaldı geriye: Bazı aşkların bedeli kanla ödenir, kefareti ise gözyaşıyla. ---

"Relicta, anlamı ne?" "Terk edilen." "İnsanlar terkedilir kiraz çiçeğim" "İnsanlar terk eder Arel"

Sera, keman çalarken notaları ona Seralya ismini verir ve artık bu ismi kullanmaya başlar. . Gerçek ailem kurgusudur ve benim bu kurgularda beşinci gerçek ailem kurgumdur. Diğer gerçek ailem kurgularıma beklerim. . KARAKTERLER Sera,Serkan,Dahan,Boran,Emir,Altay,Yunus . Bir ikizi ve beş abisi olan Sera bakalım neler yaşayacak? . Gel hadi gel beş tane kurgum var kendime güveniyorum ayol💅🏼

Her cümle bir düşe fısıldandı. Ve bazen bir düş, gerçeğe hiç dokunmadan da can yakar. Bu kitap, bir hayale inanıp uyanamayanların kalbine yazıldı.