"Hazar, zorbalık yapıyorsun! Beni düğünümden kaçırıp aleme `O benim kadınım` diyemezsin." "Bana bak Asiye! Sen benim kadınımsın. Zorbalıksa, evet, zorbayım."

Kazadan sonra 5 yıl boyunca hafızasını kaybeden ve Arel ile evlenip bir çocuk sahibi olan Efsun, bir gün aniden her şeyi hatırlar. İhaneti, kaçışını ve Arel`in hayatına nasıl dahil olduğunu hatırlayan Efsun, bu sahte yuvadan kaçmak ister. Ancak Arel Hancıoğlu, aşırı kontrolcü, sadist ve takıntılı yapısıyla Efsun`u bırakmamaya kararlıdır. Hikaye, hafızasını kazanan bir kadının özgürlük mücadelesi ile onu tamamen kontrolü altına almak isteyen takıntılı bir adamın psikolojik ve duygusal savaşını konu alır. Kitap şahsıma aittir. Herhangi bir benzerlik ya da (ç)alınma durumunda gerekli işlemler yapılır...

Kül ve Kelepçe, bir imzanın nasıl kelepçeye, bir sevdanın nasıl küle dönüştüğünün hikâyesi. Ankara`da lise son sınıfta başlayan masum bir gençlik, bir olayla Hakkâri`den Urfa`ya uzanan ağır bir kaderin içine savrulur. Şehrazat, sadece en yakın arkadaşının düğününe gitmişti. Yardım etmek, yanında olmak, dostluğunu borç bilmek için. Geri döneceğini sanıyordu. Rojhat, gücüyle tanınan bir ağa, sözüyle suskunluk yaratan bir adamdı. Sevdiğini sandığı kadını korumakla sahip olmak arasındaki çizgiyi çoktan geçmişti. Şehrazat kaçmak istedikçe, kelepçe daraldı. Herkes sustukça, kül çoğaldı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının yavaş yavaş kayboluşu. Ve herkesin "niyeti iyiydi" dediği bir felaket. Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.

gözlerimi açtığımda zarzor ışığa alışıp etrafıma bakmaya başladımbu abajur neden bana doğru çevrilmişti tüm ışık gözüme geliyordu Alışıp lambayı düzeltmek icin hareket etmeye başladığımda elime gecirilen kelepceye baka kaldım bune siktir yatağa kelepcelemisti biri beni yoksa omuydu hayır olamaz, O bitti ben ondanda kurtuldum kaçtım ondan Türkiye`yi terkedeli iki gün olmuştu beni bulmaz artık Karşımdan ses gelmesiyle düşüncelerimdenkafamı kaldırıp baktığımda önümdeki sandalyede biri oturmuş elindeki içkiyi içiyordu ama karanlıktan onu taniyamıyordum sadece alt bedeni ve eli gözüküyordu oda odadaki abajurdan takı sesini duyana kadar bu oydu - benden gerçekten kurulabileceğinimi sandın bebeğim, sen benimsin bu dünyadaki hickimse seni benden sen bile bunu daha anlayamadı mi, sonuna kadar yanımda olacaksın -git burdan - hayır bebeğim sen benimken seni bırakıp gidermiyim, sen sadece benimsin benim anladın mı BENİMM - BAĞIRMA BNAA - Tamam bağırıyorum. Biliyirmusnun sadece iki gün dayanabildim sensiz oda ölüm gibiydi aslında bekle dedilerde bekleymedim shshsjjdj Yavaşça yanıma geldi ve saçımı okşamaya ve koklamaya başladı - eğer bu tene, bu saça, bu dudaklara benden başka biri dokunursa onu yok ederim bunlar sadece benim Saçımı öpüp geri cekildi ve kıyafetlerini çıkarmaya başladı Hayır hayır hayır bunu yapamaz

Ben kendime ait bir hayat yaşamadım. Doğduğum günden beri başkalarının yükünü taşıyan bir araç, işi bittiğinde unutulacak bir makineydim. İnsan kaderini mi yaşar, yoksa başkalarının onun için çizdiği yolu mu? Eğer ikincisiyse, ben hiçbir zaman gerçekten yaşamamıştım."

Bir cellat, kurbanının önünde diz çöktü. Bir kaçkın, özgürlüğünü kendi elleriyle feda etti. Dört yabancı. İki farklı aşk. Tek bir kader. 🔥2.5/5 👁️ Multi POV 🖤 Dark, dangerous, power imbalance, morally grey ❤️ Soft, emotional, slow burn romance ⚔️ Savaş & politika ⚠️ Şiddet, karanlık tema, cinsellik Biri krallığını kaybetmiş esir bir prenses, diğeri o krallığı küle çeviren acımasız bir cellattı; biri sarayın altın kafesinden kaçan asi bir soylu, diğeri ise geçmişini ormanlara gömmüş alaycı bir serseriydi... Asla yan yana gelmemesi gereken bu dört yabancıyı dünyayı ateşe verecek tek bir kaderin tam kalbinde birleştiren şey, etraflarını saran farklı krallıkların birbirinden bağımsız ve acımasız hırslarıydı. ELÇİ Serisinin ilk kitabı olan Esaret, tanrıların sesini duyan ve dünyanın tüm kederini kendi göğüs kafeslerine sığdırmaya yeminli, tenlerinde dolunay izi taşıyan bu hassas kadınların trajik ve epik hikayesini konu alıyor. Mirelle, Prens Mordrick`in altın kafesinden koparılıp Demir Cellat General Tharos`un ellerine düştüğünde, celladın kurbanını korumak için dünyayı karşısına alacağı epik bir direniş fitillenir. Sarayın soğuk mermerlerinden kaçıp viyolonseline sığınan soylu Cara ise kendi elçilik kanıyla yüzleştiği an, gölgelerin dilini konuşan serseri Ren ile karanlık bir labirente hapsolur. Yolları ihanet ve yangınla kesişen bu dört ruh; aşkın, intikamın ve kadim sırların gölgesinde bir ölüm kalım savaşına girer. Dolunay zirveye ulaştığında ya hep birlikte özgürleşecekler ya da elçilerin dilsiz çığlıklarında boğulacaklar. ⚠️ ÖNEMLİ NOT: ELÇİ Serisi, @crimsynova ile birlikte kaleme alınmış, tamamlanmış üç kitaptan oluşan (Esaret, Kefaret ve Aidiyet), uzun soluklu ve epik-romantik-fantastik bir yolculuktur. Seriye ait bütün bölümler sırayla yayınlanmaktadır.

İnsan açılan yarayı unutmazmış. Ben unutmadım. İçime gömdüm, gömdüm, gömdüm. Ama bir yere kadar. Robot değildim ki ben. İçimden farklı bir kişilik çıkmıştı. Bu beni onlar kendi elleriyle var etmişlerdi. Korkak, özgüvensiz kız gitmiş, yerine bambaşka birisi gelmişti. Ben Göksel Atıcı. Onları var ettikleri benle onları yüzleştirecektim.

Bağzı esaretler, kırılmadıkça görülmez.

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

Bazı hikâyeler anlatılmaz.Içerde tutulur, saklanır, bastırılır.Çünkü kelimeler acıya değince yanar.Ve bazı kadınlar da anlatılmaz.Sadece yaşanarak öğrenilir.Bu kitap, anlatılmamış bir kadının çığlığıdır.Sesi kısıldığında eline bir defter almış,Defteri kapandığında bir çift kahve gözün içine bakmıştır.Bu, bir kadının kaybolarak hayatta kalma çabasıdır.Bir adamın, kendine bile itiraf edemediği karanlığıbir başkasının sessizliğinde tanımasıdır.“Kurtarılma”hikâyesi değil.Kendini yok saymaya razı birinin,“yaşamaya değecek ne var?” sorusuna,gözüyle değil, ruhuyla cevap bulan bir adamla karşılaşmasıdır.Her satırda biraz kan, biraz gözyaşı, biraz da umut var.Ve her karakter, kendi karanlığıyla yüzleşmeye mahkûm.Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır.Bazı cümleler sizi izler, geçip gidemezsiniz.Bu da onlardan biri.O yüzden dikkatli ol.Bazı odalar, seni geri vermeyebilir.

Evin yangın alarmı çalmaya başladığında Çağla’nın sesini duydum. “Bunu yapmış olamazsın...” dediğinde onlar da dışarı çıkmıştı. Az sonra görevliler yangınla ilgilenmek için gelirlerdi. Yürüyen merdivenlerden inerken Kayra elimi tutarken bir anda beni kendisine çekti. “Gerçekten bu kadar ileri gitmene gerek var mıydı?” Başımı kaldırdım. “Doğru söylüyorsun. Daha fazlasını yapmalıydım.” dediğimde güldü. “Delirmişsin sen.” “Delirtenler sağolsun.” dediğimde beni bir çırpıda kucağına aldı.

Tek suçum belki de o yabancı numaraya cevap vermekti. Bilinmeyen numara arıyor.. Ben:Alo, kimsiniz? Bilinmeyen numara: Aşağıya in. Ben: Hayır tabii ki de, sen kimsin be?! Bilinmeyen numara kişisini engellediniz. …………..

Bu kitap Martı Yayınları aracılığı ile kitap olmuştur. "Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur."

Çınar, bir dönem derin bir bunalıma giren ve artık yazamaz hale gelen bir yazardır. Bir gün tesadüfen tanıştığı bir kadın, onun yeniden kalem tutmasına ilham olur. Bu karşılaşmanın ardından Çınar yeniden yazmaya başlar; fakat bu kez yazdıkları, sadece kurguda kalmaz. Babası tarafından kendisine bırakılan mirasla birlikte hayatı bambaşka bir yöne evrilir. Yazdığı kadın karakteri, onun zihninde yaşamaya başlar ve Çınar farkında olmadan onu gerçekten var eder. Fakat işler giderek karanlık bir hal alır. Çınar`ın kaleminden çıkan karakter, bir sosyopat gibi davranmaya, hatta cinayetler işlemeye başlar. Ve o an Çınar fark eder ki kitabında yazdığı her şey, gerçekte de olmaktadır. Birinin yazmak için diğerini susturduğu bu hikayede. Kim suçlu, kim kurban? Kimi sevmek, kimi susturmak isteriz? __________________ ⛓⛓⛓ __________________ Bu eseri çalan, içeriğini izinsiz kullanan ya da taklit eden herkes hakkında gerekli hukuki adımlar atılacaktır. Emek hırsızlığına sıfır tolerans!

Kendi dünyası içinde yaşayan Maya ve onu en başından beri izleyen Wesker`ın hikayesine hosgeldin Bir anda karsimda belirmesiyle tiz bir ciglik atip geri sendeledim bunu fark edince belimden kavramak icin hamle yapicaktiki ondan once davranip diger tarafa kosmaya basladim bir sure daha kostuktan sonra aman tanrim yolun sonuydu.. bu sisli havada etrafa bakmaya calisirken onunla goz geze geldim yavas ve sakin adimlarla geliyordu suratini goremiyordum bana daha fazla yaklasirken "Benden uzak dur dedim sana, bir adım dahi atma!"dedim sinir ve endiseyle, etrafimi taradim hemen,kendimi korumak icin ama hayir, hicbirsey yok Pis bir sekilde siritmaya basladi "ah benim kucuk tilkim benden kacabileceginimi sandin baska tarafa degil bana bak yoksa bana zarar verebileceginimi dusundun"dedi siritmasi dahada buyudu "bu kadar oyun yeter simdi evimize gitme vakti" sesinde kararlilik vardi.. Kucuk bir kesitti oylesine takilmak amaciyla yaziyorum hadi bakalim

Gerçekler ve Hayaller arasındaki esaret...

Hayallerdeki gibi bir hayat. Mükemmel bir koca. Kocaman bir ev, lüks eşyalar... Her şey gerçek olamayacak kadar kusursuz. Komadan uyandığında başında bekleyen hüzünlü ama yabancı bir yüz. Ona evli olduklarını söylüyor. Sevgisini her fırsatta dile getiriyor. İnanmamayı imkansız kılıyor. Ama sonra...kusursuzluğun çatlağı açılıyor. Döküntüler, çürümüş temeli açığa çıkarıyor. Üzerindeki kan lekeleri silinmemiş, orada duruyor. Ve işte o an, Alina biliyordu: Bu hikâyede ya kendini bulacak… ya da tamamen kaybedecekti. "Aşkın sadece iki çeşidinin olduğunu düşünürdüm; Onun uğruna ölmek isteyeceğin türden, Ya da onun için öldürmeyi göze alacak türden; Ama sen sevgilim, Sen uğruna yaşayacağım türden bir aşktın..."

Gerçek ile rüya arasındaki çizgi kaybolduğunda, insanın en büyük esareti kendi zihninde başlar. Bu metin, o çizginin kıyısında duran bir ruhun cevaba yaklaşma serüveni.

Yüreğime ilmek ilmek işledin kendini.

Trafik kazazı sonrası komaya giren ve uyandığında bütün vücudu felç kalan Ayza, kendi kurduğu hayal dünyasında aksiyon, dram ve romantizm dolu bir aşk yaşarken zihni kendine geldiği zaman her şeyin bir hayal olduğunu anlar. Hayallerinde âşık olduğu dedektif sevgilisi ise gerçekte Ayza`yı iyi etmek için çaba serf eden Baybars`tır. Baybars tarafından ötenazi ile acılarına son verilir fakat o anda Ayza, elini kıpırdatmayı başarır. Hem hayalinde ki sevdiği hem de gerçekte sevdiği adam tarafından hayatına son verilen Ayza, öteki tarafa geçememiş ve bir ruh olarak sıkıştığı alemde Baybars`ın başına bela olmuştur.

Bir anti-kahraman romanı… ~Kaderine isyan et ve tahtın dengesini boz. Ancak unutma yeraltında böyledir, her güç bir zaafla gelir.

> ❝Bir yabancıya yardım etti… Hayatını cehenneme çevirecek adamın kardeşiydi.❞ İlayda’nın sıradan hayatı, bir gecede yerle bir oldu. Artık İstanbul’un en tehlikeli adamı Baran Yılmaz’ın dünyasında. Kaçmak kolay değil. Güvenmek ise imkânsız. Masumiyetin bir bedeli varsa, o da bu aşk olabilir. 🖤 Tehlikeli bir adam, masum bir kız ve ölümüne yazılmış bir aşk hikâyesi.

Beyaz ona acıyan, küçümseyici bakışları umursamadan, dudakarını aralayıp titrek ve ciliz bir sesle, "Söyle..." demişti babasına. Keskin bakışlarının hedefi olduğundaysa acı bir şekilde tebessüm etti. Bunu yapmak bile canını çok yakmıştı. Aciz biri gibi duramamaya çalışsa da içinde birbirine karışmış olan duygularla bu hiç mümkün olmamıştı. Ejder`in bakışlarının hedefi olmasıyla sol gözünden bir damla gözyaşı aktı. Sesi duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. Ama içinde barındırdığı duygular tüm odayı doldurucak büyüklükteydi. Tüm bakışlar üzerindeydi, onlara bakmadan tek bir kişiye bakmaya devam ederek konuştu. "Cevabını söyle" diye söyledi kirılgan bir sesle. Ne diyeceğini biliyordu ama yine de duymak istiyordu. Alışıktı hayal kırıklıklarına. Ama babasının bilmediği bir şey vardı. Ölmek baylmak gibi kısa vâdeli değildi! Ejder gözlerini sertçe kapattığında gözünden bir damla yaş firar etti. Maskenin altında görünmeyen o bir damla boynuna doğru yol çizdi. Fısıldar gibi, "Öldürün" dediği anda duyduğu çarpmanın tok sesiyle ekranı hemen kapattı. O kadar cesur bir değildi ki, bu manzaraya bakabilsin. Beyaz bacaklarının onu taşıyamaması sonucu sertçe yere çarpar. Hüngür hüngür ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Gözleri sızladı. Gözyaşları derisini yakarak yanağında uzun bir yol çizdi. Ama o tek bir ses bile çıkarmıyordu. O anda hissettiği burukluk ona ölüm duygusundan da ağır bir duyguyu tatdırmıştı. Arkasında bir enkaz brrakıp gitmişti Ejder. Yıkılmaz sanılan o binayı yıkıpda geçmişti...

"Burada duracaksın Tamay. Yamacımdan ayrılmayacaksın. Bunu aklına yaz." "Sizden nefret ediyorum. Ne istiyorsunuz benden? Bunca yıl sonra niye?" Köşk korumalarına onu içeri götürmelerini işaret ettim. Nefretini duymak canımı yakıyordu. Alışacaktı, alışmak zorundaydı. Brocha çok uzun süre ayakta kalamazdı ve onu ancak bu şekilde koruyabilirdim. O benim çocukluğumdan kalan tek şeydi. Onu götürmek için hareketlenen korumalardan kurtulurken bağırdı. "Bırak. Dokunmayın bana, yürüyorum. Bırakın." Sesi titriyor yine de omuzlarını dimdik tutuyordu. Korumalar onay almak için bana baktığında gözlerimi hafifçe kapatıp açtım. Tamay çoktan odasının yolunu tutmuştu. Öfkeli adımları yeri döverek, hışımla uzaklaştı. Arkasından bakarken derin bir nefes aldım. Yüzüne karşı veremediğim cevabımı söyledim. "Çünkü karşımda sen dururken bu savaşın parçası olamam."

Esaret altında, topraklarından sürgün edilen türk milletinin, bağımsızlık için verdiği mücadeleyi konu alır. Özden babasına verdiği söz ile sınır ötesine geçer. Özden ile iletişime geçen, gizli bir oluşum ile direnişin sesleri yükselir...